چکیده مقاله
در این مطالعه مروری، نرخ موفقیت ۱۰ ساله ایمپلنت‌های فوری (Immediate Loading) با روش مرسوم مرحله‌ای در ۲۴ مطالعه بالینی مقایسه شده است. نتایج نشان می‌دهد در بیماران منتخب با استخوان مناسب، نرخ موفقیت دو روش تفاوت معناداری ندارد.
مقدمه:
ایمپلنت فوری روشی است که در آن فیکسچر بلافاصله پس از کشیدن دندان و گاهی روکش موقت در همان هفته نصب می‌شود.
روش مطالعه:
۲۴ مطالعه بالینی تصادفی‌سازی‌شده (RCT) بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ با مجموع ۴۲۰۰ واحد ایمپلنت مورد بررسی قرار گرفت. معیار اصلی، نرخ بقای ۱۰ ساله و معیار ثانویه، میزان تحلیل استخوان حاشیه‌ای بود.
یافته‌ها:
• نرخ بقای ۱۰ ساله روش فوری: ۹۶.۲٪
• نرخ بقای ۱۰ ساله روش مرحله‌ای: ۹۷.۱٪
• تحلیل استخوان حاشیه‌ای در روش فوری به طور معناداری کمتر بود (۰.۸mm در برابر ۱.۲mm)
نتیجه‌گیری:
در بیماران منتخب با استخوان کافی و بهداشت دهانی مناسب، ایمپلنت فوری روشی قابل اعتماد با نتایج مشابه روش مرسوم است و مزیت حفظ استخوان و کاهش زمان درمان را دارد.
ایمپلنت فوری روشی است که در آن فیکسچر بلافاصله پس از کشیدن دندان و گاهی روکش موقت در همان هفته نصب می‌شود.
روش مطالعه:
۲۴ مطالعه بالینی تصادفی‌سازی‌شده (RCT) بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ با مجموع ۴۲۰۰ واحد ایمپلنت مورد بررسی قرار گرفت. معیار اصلی، نرخ بقای ۱۰ ساله و معیار ثانویه، میزان تحلیل استخوان حاشیه‌ای بود.
یافته‌ها:
• نرخ بقای ۱۰ ساله روش فوری: ۹۶.۲٪
• نرخ بقای ۱۰ ساله روش مرحله‌ای: ۹۷.۱٪
• تحلیل استخوان حاشیه‌ای در روش فوری به طور معناداری کمتر بود (۰.۸mm در برابر ۱.۲mm)
نتیجه‌گیری:
در بیماران منتخب با استخوان کافی و بهداشت دهانی مناسب، ایمپلنت فوری روشی قابل اعتماد با نتایج مشابه روش مرسوم است و مزیت حفظ استخوان و کاهش زمان درمان را دارد.